Η Σταχτοπούτα έχασε το γοβάκι της....

 Δυο φίλοι μου τσακωνόντουσαν χτες βράδυ σπίτι μου. Στο τέλος ο ένας έφυγε τρέχοντας χωρίς ούτε ένα "γεια", χτυπώντας τις πόρτες και η άλλη τον κυνήγαγε από πίσω τρέχοντας, ή ξυπόλυτη ή με ένα παπούτσι! Δεν είμαι και σίγουρη επειδή μόνο το ένα  βρήκα στο σαλόνι! Η "Σταχτοπούτα" επέστρεψε σπίτι χωρίς τον πρίγκιπα, αφού εγώ κράταγα το γοβάκι, και συζητήσαμε... ή μάλλον εκείνη μίλαγε και εγώ άκουγα!

Άκουγα μία κοπέλα που είχε καιρό να γελάσει, να παίξει, να χορέψει, να φωνάξει, να φάει ποπ κορν βλέποντας ζόμπι να χαμουρεύονται μεταξύ τους ή τον Χατζηχρήστο να τσακώνεται με τον Ρίζο, τη Βλαχοπούλου να ειρωνεύεται τον εαυτό της. Να πετάξει τα ζάρια από το τάβλι, να μιλήσει σαν τη Βίρνα Δράκου, να ξαναδεί βιντεάκια από 80's cartoon, να παρακολουθήσει με τον φίλο της κάποιον άγνωστο, να κατέβει σε όλες τις στάσεις του μετρό "με το ίδιο εισιτήριο!!"




Μέσα στη σχέση μας έρχεται μία στιγμή που χανόμαστε. Αγχωνόμαστε να αποδώσουμε όσο περισσότερο μπορούμε. Αυτός που θαυμάζουμε γίνεται αυτός που ανταγωνιζόμαστε. Θέλουμε να είμαστε οι γκόμενες που ντύνονται καλύτερα, που στήνονται καλύτερα, που μαγειρεύουν καλύτερα, που ****νται καλύτερα! Και ξεχνάμε τον λόγο που κάναμε αυτή τη σχέση εξαρχής. Να μοιραζόμαστε τις στιγμές μας. Να τις δημιουργούμε, να τις ζούμε και να χαιρόμαστε με αυτές! Και ο χρόνος που περνάμε σκεφτόμενες τί θα κάνουμε, είναι περισσότερος από αυτόν που πράττουμε! 














Ο χρόνος αποκτά αξία τον μοιραζόμαστε... 

...και έχουμε πολύ από αυτόν!

"Νέα, γυναίκα, λεσβία.... ψάχνεται!!!"

Παράλληλοι Ρόλοι

Μόλις έκλεισα το τηλέφωνο। Μίλαγα με ένα συγγενικό πρόσωπο, όχι δικό μου, αλλά της κοπέλας μου!! Άκουσα για 30κοστή φορά να τη βοηθήσω να βρει ένα καλό παιδί και έθρεψα την ικανοποίηση που νιώθουν οι μεγάλοι όταν "ψαρεύουν" για το αν το Μωρό μου έχει σχέση με κανέναν παντρεμένο και το κρύβει! Επίσης να μην ξεχάσω να της μιλήσω για να "βάλει μυαλό", να γίνω κουμπάρα της και να τη βοηθήσω να διαλέξει προσκλητήρια και μπομπονιέρες σαν καλή "κολλητή" φίλη που είμαι!!! Επειδή για το 90% των γνωστών μας είμαι η Κολλητή!!

Παράλληλοι Ρόλοι!!

Το να είσαι το ένα μέρος μίας σχέσης, οποιασδήποτε σχέσης είναι ένας ρόλος από μόνος του. Τι γίνεται όμως όταν αυτός συνυπάρχει διακλαδιζόμενος ανάλογα με το κοινωνικώς αποδεκτό και με τον ρόλο της Κολλητής ή της Συγκάτοικου ή αυτής που το όνομά της αλλάχτηκε ξαφνικά σε αντρικό (και καλά να ταιριάζει, πχ. Γιάννα σε Γιάννης, αλλά αν σε λένε Άννα και ξαφνικά ακούς το Γιώργος;;;!!!!) ή αυτής της Άγνωστης που παίρνει κατά λάθος τηλέφωνο.

Έχουμε αναλογισθεί, άραγε, πόσους ρόλους κατέχουμε δίνοντας χωροχρονική αποκλειστικότητα μόνο σε αυτό;
Θυμάμαι μία άσκηση στη Γλώσσα του Δημοτικού που μας ζήταγε να συμπληρώσουμε μέσα σε τρεις διαφορετικούς κύκλους, τρεις διαφορετικούς ρόλους που έχουμε. Τότε συμπλήρωσα Κόρη, Μαθήτρια, Φίλη. Τίποτε άλλο δε σκεφτόμουν ότι είμαι. Ένας τριαδικός εαυτός που με κρατούσε ασφαλισμένη μέσα στην αθωότητα της παιδικότητάς μου. Τώρα οι κύκλοι πλήθυναν και απέκτησαν δικά τους κουτάκια που κάθε ένα είναι ένας ρόλος και οι υπο-ρόλοι του! Της κόρης, της μικρότερης αδελφής, της μεγαλύτερης αδελφής, της φίλης, της πραγματικής φίλης, της εχθρού, της συντρόφου, της ερωμένης, της εργαζομένης, της εργοδότριας, του κομματιού ενός συστήματος! Ρόλοι που μου ανατέθηκαν μόνο και μόνο επειδή γεννήθηκα ή και ρόλοι που διάλεξα επειδή με βόλευαν ή επειδή γούσταρα!



Κουστούμια τσαλακωμένα ή ατσαλάκωτα, που φορέθηκαν για μια στιγμή ή για ολόκληρη ζωή. Που φορέθηκαν και έλαμψαν πάνω στη σκηνή ή που έμειναν κρυμμένα μέσα στην ντουλάπα μου.

Δεν εξετάζω όμως ποιος ήταν ο ράφτης ή ο σκηνοθέτης. Επειδή όποιος και αν είναι αυτός που μας έχει κάνει την ανάθεση....

στο τέλος εμείς επιλέγουμε πώς θα τους φορέσουμε!!!

"Νέα, γυναίκα, λεσβία.... ψάχνεται!!!"