Ο Φοίνικας ...

"Δεν είμαι ερωτευμένη πλέον μαζί της", με αυτήν την πρόταση ξεκίνησε η κουβέντα μου με μία φίλη μου. Δεν ήταν εύκολο, ούτε απλό. Ίσα ίσα που μου χρειάστηκε τσιγκέλι διπλό, στριφτό Νο10 για να της το βγάλω! Όταν έφυγε μετά από ώρα, έμεινα ξύπνια σχεδόν όλο το βράδυ, όχι τόσο για τη φίλη μου όσο για εμένα και τη δική μου σχέση! Κυρίως, τι θα γίνει αν ο έρωτας μου φύγει, χαθεί όπως ήρθε. Κάθε φορά που τσακωνόμαστε, νευριάζουμε, αλληλοκατηγορούμε η μία την άλλη σκέφτομαι πως αυτό θα μπορούσε να είναι το τελευταίο σκαλοπάτι της σχέση μας και μετά ... χωρίζουμε!


Τι θα κάνω λοιπόν όταν έρθει η στιγμή που θα κοιτάξω μέσα μου και θα δω ότι αυτό το συναίσθημα που κάποτε με καθοδηγούσε πλέον έχει χαθεί ή έχει μετουσιωθεί ή απλά έχει φύγει; Οι σκέψεις αυτές με πανικόβαλαν, γέννησαν και άλλες σκέψεις, και άλλα λαγούμια, και άλλα συναισθήματα και μετά φοβήθηκα, και μετά νευρίασα! Και μετά...






Μετά ακολούθησα μία συμβουλή που μου είχε δώσει μία φίλη μου. Κοιτάω το άτομο για το οποίο μιλάω, τη  φιλάω αν είναι δυνατόν, την παίρνω τηλέφωνο να ακούσω τη φωνή της, βλέπω τις φωτογραφίες μας, πιάνω τα μικρά δωράκια που μου έχει κάνει, διαβάζω μία κάρτα από αυτές που μου έχει στείλει. Κι θυμάμαι για ποιόν μιλάω. Σκέφτομαι ότι το άτομο για το οποίο σκέφτομαι έτσι είναι το μωρό μου, είναι η αγκαλιά που παίρνω όταν ανοίγω την πόρτα, είναι τα πατουσάκια που αγγίζω το βράδυ για να κοιμηθώ. Και έτσι ηρεμώ! 


 Δεν μπορώ να πω με σιγουριά ότι αυτή η στιγμή που δε θα είμαι πια ερωτευμένη μαζί της δε θα έρθει ποτέ! Ή ότι η δική μας η αγάπη είναι η πιο δυνατή από όλες. Ξέρω μόνο τί θα κάνω αν έρθει ποτέ! Θα κάνω restart, και θα την ερωτευθώ ξανά από την αρχή, και ξανά, και ξανά, και ξανά, και ξανά!

Ο έρωτας είναι έτοιμος να καεί από την ίδια μας την φλόγα.

Πώς θα ξαναγεννηθεί άλλωστε,  αν δε γίνει πρώτα στάχτη;

Φοίνικας σημαίνει ¨κατακόκκινος", όπως και ο έρωτας! Έχει τη μοναδική του ικανότητα να αναγεννιέται από τις στάχτες του, οι οποίες προέρχονται από την ίδια του τη φωτιά. Όταν ο Φοίνιξ έχει φτάσει σε μία ηλικία και θέλει να ανανεωθεί παραδίδεται στις φλόγες και ξαναγεννιέται μετά από τρεις μέρες!!!








"Νέα, γυναίκα, λεσβία.... ψάχνεται!!!"

Όταν φεύγει η μέρα....

Λένε πως όταν φεύγει η μέρα δυο άγγελοι κρυφά σ' ακολουθούν!!!

Όταν φεύγει η μέρα εγώ ταξιδεύω, βλέπω όλα τα φώτα να σβήνουν και να μένει ανοιχτό το δικό μου. Δυο φίλες μου μόλις έφυγαν από το σπίτι και πήγαν να σβήσουν τη μέρα τους η μία στην αγκαλιά της άλλης! 

Ο κολλητός μου θα σβήσει τη μέρα του ή χωρισμένος ή κάνοντας παθιασμένο σεξ με τον φίλο του. Η κοπέλα μου έσβησε τη μέρα της φτιάχνοντας μία λεμονόπιτα και εγώ... Εγώ σβήνω τη μέρα μου γράφοντας! Που και που κάνω μικρές παύσεις κοιτώντας τον πλαϊνό μου τοίχο και φαντάζομαι να υπάρχει ένα παράθυρο που θα δείχνει κόσμο έξω, τι κάνει ο κάθε ένας μας τώρα που η μέρα φεύγει!

Αλλά ξέρω ότι όταν όλα τα φώτα σβήσουν, όποιοι και αν είμαστε, gay, straight, by, queer, σε όποια αγκαλιά και αν βρισκόμαστε, όποια ανάσα και αν ζεσταίνει τον λαιμό μας, όποια καρδιά και αν ακούγεται να χτυπάει ρυθμικά δίπλα μας,  μόνο τις δικές μας σκέψεις θα ακούμε λίγο πριν κοιμηθούμε! 

Υπάρχει μία φωνή που είτε θα φωνάζει, είτε θα ψιθυρίζει! Είτε θα ακούγεται σαν τη φωνή μας, είτε θα παίρνει τη μορφή ενός άλλου. Είναι η φωνή που μας θυμίζει τα όνειρά μας, τις ευχές μας, τις ανησυχίες μας, τα άγχη μας, τους φόβους μας, τα βήματα της μέρας μας. Είναι αυτή που μας υπενθυμίζει τα σημαντικά και τα ασήμαντα, είναι αυτή που μας κυνηγάει να την ακούσουμε ή αυτή που συναντάμε μπροστά μας να μας δίνει το χέρι και να μας λέει "Μπράβο!"

Και αυτή η φωνή είναι που θα πρέπει να μας πει "καληνύχτα" για να κοιμηθούμε!

"Νέα, γυναίκα, λεσβία.... ψάχνεται!!!"

Και όμως είναι ακόμη εκεί!!!

Χτες βράδυ μίλαγα με μία φίλη μου όπου την άκουσα για ακόμη μία φορά να λέει πόσο δεν αντέχει μία δική της φίλη. Άκουσα για ακόμη ένα βράδυ όλους τους χαρακτηρισμούς που της κόσμησε, την κλασσική πλέον ατάκα ότι η "γκόμενα είναι Σάικο" και το γνωστό και μη εξαιρετέο "δε θα ξανασηκώσω το τηλέφωνο όταν με πάρει"! Μα αυτή δεν είναι που διατηρεί τη συγκεκριμένη σχέση;; Θα ήταν εύκολο να την κρίνω, αν είχα πάθει επιλεκτική αμνησία στη δική μου συμπεριφορά σε παρόμοιες καταστάσεις.

Όλοι μας έχουμε βρεθεί στη θέση της, να πιστεύουμε δηλαδή ότι σχετιζόμαστε με άτομα που δε μας ταιριάζουν! Όταν αντιλαμβανόμαστε τα περίεργα βλέμματα των γύρω μας που κοιτάνε την butch φίλη μας και αμέσως μετά εμάς. Ή όταν γνωρίζουμε την "ξέρω τα πάντα (με τη βοήθεια του Google)" κοπέλα της κολλητής μας ή την "η μουσική φτάνει μέχρι τον Καρά" λεσβία που μας την πέφτει στο chat! Έχουμε προσπαθήσει πολλές φορές να απομακρυνθούμε από κοντά τους, ή έχουμε προσπαθήσει να τους αλλάξουμε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Και όμως συνεχίζουμε να είμαστε μαζί τους ή συνεχίζουν να έρχονται κοντά μας.

Αυτό που μέσα στον εκνευρισμό της δεν ανέφερε η φίλη μου είναι ότι κάθε βράδυ, θα λάβει ένα μήνυμα που της λέει "Καληνύχτα", και όταν ξυπνάει το πρωί βρίσκει άλλο ένα που της εύχεται "Καλημέρα"! Ότι κάθε φορά που θα έχει ένα πρόβλημα αυτή θα απαντήσει στο τηλέφωνο και θα αφιερώσει τον χρόνο της για να την ακούσει και να της πει ότι "όλα θα πάνε καλά". Ότι πάντα χρειάζεται κάποιος να της ψάξει γρήγορα στο ίντερνετ πού είναι αυτή η πειραματική σκηνή με τους δύο ηθοποιούς που θα παίξουν όλον τον Σαίξπηρ σε ένα βράδυ, και στην τελική ο Καράς έχει πει τραγουδάρες!! 

Στη ζωή συναντάμε συντρόφους και δένονται μαζί μας για διάφορους λόγους.

Για να λειτουργήσει όμως, αυτός ο δεσμός δεν πρέπει μόνο να δεχθούμε αυτούς τους ανθρώπους στη ζωή μας, αλλά να τους δεχθούμε και για αυτό που είναι!!!

Κάποιες φορές μας βρίσκουν αυτοί και όσο και αν προσπαθούμε στην αρχή να τους απομακρύνουμε βρίσκουν τον τρόπο να μπαίνουν στη ζωή μας ...

...ώσπου στο τέλος συνειδητοποιούμε πόσο τους χρειαζόμαστε!

 

"Νέα, γυναίκα, λεσβία.... ψάχνεται!!!"

Τι είναι αυτό που μας ενώνει....

Τι είναι αυτό που μας φέρνει κοντά; Τι είναι αυτό που μας κάνει να θέλουμε να είμαστε με έναν συγκεκριμένο άνθρωπο; Να θέλουμε να τον κλείσουμε μέσα μας και να μη βγει ποτέ;


Ο Πλάτωνας στο Συμπόσιο λέει ότι οι άνθρωποι κάποτε είμασταν ένα! Είχαμε ένα σώμα, τέσσερα πόδια και χέρια, δύο κεφάλια και μία ισχυρή καρδιά! Ήμασταν απόλυτα ευτυχισμένοι και δυνατοί. Υπήρχαν τρία φύλλα: το αρσενικό που ήταν γέννημα του ηλίου, το θηλυκό που ήταν γέννημα της γης και το ανάμεικτο, της σελήνης! Ο Δίας που δεν ήθελε οι άνθρωποι να είναι τόσο ισχυροί αποφάσισε να τους συντρίψει, και το έκανε! Τους έκοψε στη μέση για να αποδυναμωθούν, και έκτοτε οι άνθρωποι έχουν ένα σώμα, δύο χέρια και πόδια, ένα κεφάλι και μισή καρδιά!

Οι άνθρωποι είμαστε μισοί! Ο καθένας μας είναι ένα "ημίτομον ανθρώπου", σχισμένος όπως είναι από ένας σε δύο! Και από τότε αναζητάμε το άλλο μισό της καρδιάς μας, και από δύο να γίνουμε ένα ξανά! Από τότε ο έρως είναι ριζωμένος στη φύση μας. Επειδή αυτό είναι ο έρωτας: ο πόθος μας να γυρίσουμε στην ολότητα της αρχικής μας κατάστασης!

Υπάρχει άραγε το άλλο μας μισό κάπου; Και τι θα γίνει αν το άλλο μας μισό βρίσκεται στην άλλη άκρη του κόσμου; Θα το βρούμε ποτέ; Και αν το βρούμε, θα το αναγνωρίσουμε; Και αν δεν το αναγνωρίσουμε και φύγει, θα χαθεί η μοναδική μας ευκαιρία να ζήσουμε πραγματικά ευτυχισμένοι; Μήπως όμως το έχουμε και δεν το έχουμε καταλάβει;

Πολλοί νέοι αναλυτές αρνούνται τη σοβαρότητα των λόγων του Πλάτωνα λέγοντας πως ήταν ένας αστεϊσμός του Αριστοφάνη! Όμως μήπως και αυτοί φοβούνται να ρωτήσουν τον εαυτό τους τα παραπάνω ερωτήματα;

Η πραγματικότητα είναι ότι μπορεί να είναι παραπάνω από ένας οι άνθρωποι που θα μας κάνουν να νιώσουμε ολοκληρωμένοι! Ή μπορεί να μας πάρει δεκάδες αποτυχημένες προσπάθειες μέχρι να βρούμε το άλλο μας μισό, ή ακόμα να μην το βρούμε και ποτέ!

Σημασία όμως δεν έχει πού είναι το άλλο μας μισό, ή πόσο θα μας πάρει μέχρι να το βρούμε! Σημασία έχει πόσο έτοιμοι είμαστε να αφήσουμε το τωρινό μας "Ένα" και να συγχωνευθούμε σε μία νέα κατάσταση. Επειδή ως γνωστόν, όταν δύο άτομα ενώνονται δημιουργείται έκρηξη, τόσο ισχυρή που μπορεί να διαλύσει τα πάντα γύρω της!








Σημείωση: Λίγα λεπτά αφού δημοσίευσα αυτήν την ανάρτηση χτύπησε το τηλέφωνο μου. Ήταν το δικό μου άλλο μισό που έχει γεννηθεί αρκετά χιλιόμετρα μακρυά μου!

"Νέα, γυναίκα, λεσβία.... ψάχνεται!!!"

Λάθος οδηγίες....

Το μήνυμα που μου έστειλε η φίλη μου έλεγε καθαρά τον αριθμό 10! Την οδό την είχα βρει, τον αριθμό τον είχα βρει, αλλά το μαγαζί που θα έμπαινα δεν ήταν εκεί!!! Ρώτησα έναν σερβιτόρο ενός άλλου μαγαζιού, πού είναι αυτό που ψάχνω και εκείνος μου είπε να προχωρήσω πιο κάτω...πολύ πιο κάτω! Όταν τον ρώτησα δε με κοίταξε καν, ίσως δεν του άρεσε που έψαχνα κάτι άλλο, ίσως το πήρα εγώ έτσι, όμως πίστεψα ότι μου έκανε πλάκα. Ακολούθησα τις οδηγίες του πεπεισμένη ότι με δούλεψε και ήμουν έτοιμη να γυρίσω πίσω να λογομαχήσω μαζί του ( λεσβία γαρ, μη μου την βγει και κανένας!!!)! Μετά από 10 λεπτά περπάτημα μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, βρήκα φώτα και πλήθος κόσμου. Μετά από 2-3 μαγαζιά βρήκα και αυτό που έψαχνα (παρεμπιπτόντως, ήταν στο 38, πού το είδε η άλλη το 10 ούτε που ξέρω!!!).
Ο σερβιτόρος είχε δίκιο, εγώ όμως τον αμφισβήτησα! Ήθελα να τον αμφισβητήσω, ήθελα να πιστέψω αυτό που νόμιζα, για να μπορώ να κάνω αυτό που θέλω μετά. Τις ίδιες όμως σκέψεις μου περιέγραψε εκείνο το βράδυ και η φίλη μου για μία κοπέλα που ήθελε, αλλά χωρίς να είναι ξεκαθαρισμένο από την άλλη κοπέλα το «πώς» (σύμφωνα πάντα, με τα λεγόμενα της φίλης μου)!



Όμως λάθος οδηγίες δίνονται και στις διαπροσωπικές μας σχέσεις. Και ή που είμαστε αυτές που αποπροσανατολίζουν, ή που είμαστε αυτές που χάνουν τη μετάφραση! Ίσως επειδή το αντίτιμο της αλήθειας είναι πολύ βαρύ για να το διαχειριστούμε την εκάστοτε στιγμή. Και τελικά, έρχεται η ώρα που αναρωτιόμαστε: «Αυτό είναι που κάνουμε; Δημιουργούμε τις σχέσεις και τα συναισθήματα που θέλουμε;»

 

Όλοι έχουμε φτιάξει μια εικόνα για την πραγματικότητα και την κυνηγάμε. Μερικές φορές όμως, για να γίνουμε πραγματικά ευτυχισμένοι, πρέπει ν’ αφήσουμε αυτή την εικόνα στην άκρη και να προσπαθήσουμε να δούμε ότι και η πραγματικότητα…

αυτό που είναι, είναι !!! 

  

"Νέα, γυναίκα, λεσβία.... ψάχνεται!!!"

Χωριζόμαστε από αποστάσεις και ενωνόμαστε με γραμμές...

 Ένα βράδυ διάλεξα το ίντερνετ για να επικοινωνήσω με κόσμο. Και κυρίως με Gay κόσμο. Δεν ήξερα ούτε ένα chat room, πήρα τηλέφωνο έναν φίλο μου και μου είπε έναν χώρο. Πήγα λοιπόν εκεί, σε μία σελίδα όπου ήμουν μόνο εγώ και ένα άλλο παιδί, μιλήσαμε και μου είπε την ιστορία του μέσα σε λίγα Kbyte. Ήταν γκέι, είχε μιλήσει σε όλους για τον εαυτό του, σε όλους εκτός από την δίδυμη αδελφή του!!!!!!  Εκείνος μου είπε για ένα άλλο site, όπου υπάρχουν περισσότεροι χρήστες. Πήγα και εκεί, όπου με βρήκε μία κοπέλα και με οδήγησε σε ένα άγνωστο, μέχρι εκείνη τη στιγμή πρόγραμμα: το mRC.
Και εκεί βρήκα κάποιες ενδιαφέρουσες γυναίκες για να μιλήσω. Μόνο για να μιλήσω, μόνο για να δω πώς είναι να βρίσκομαι σε έναν χώρο, ανώνυμα ενωμένη με άλλες λεσβίες. Μετά από ώρα το κουτάκι από κάτω αναβόσβηνε με ένα γνώριμο αλμοδοβαρικά όνομα! Μέσα σε λιγότερο από μισή ώρα ανταλλάξαμε τηλέφωνα. Σε μία άλλη γλώσσα ήμασταν δύο απομακρυσμένα τρισδιάστατα σχήματα που στέλναμε δεδομένα η μία στην άλλη μέσω ψηφιακών γραμμών, υψηλών ταχυτήτων!

Οι σχέσεις βρίσκουν εφαρμογή και στην γεωμετρία!!! Οι άνθρωποι είμαστε σημεία, χωριζόμαστε από αποστάσεις και ενωνόμαστε με γραμμές. Χωριζόμαστε από αποστάσεις γεωγραφικές, διανυσματικές ή και χρονικές. Ακόμα και αποστάσεις που θέτουμε εμείς οι ίδιοι, όπως είναι η μοναξιά, το κρυφτό και η απομόνωση. Ενωνόμαστε όμως από γραμμές. Γραμμές τηλεφωνικές, διαδικτυακές, οδικές, ψυχικές. Ακόμα και άλλες πιο ευφάνταστες!




Η μεγαλύτερη απόσταση είναι αυτή μεταξύ δύο ανθρώπων....

....το μόνο που χρειάζεται είναι πάρουμε τον χάρακα μας και να χαράξουμε τη γραμμή που θα τη διασχίσει !!!

"Νέα, γυναίκα, λεσβία.... ψάχνεται!!!"

Παράλληλοι Ρόλοι

Μόλις έκλεισα το τηλέφωνο। Μίλαγα με ένα συγγενικό πρόσωπο, όχι δικό μου, αλλά της κοπέλας μου!! Άκουσα για 30κοστή φορά να τη βοηθήσω να βρει ένα καλό παιδί και έθρεψα την ικανοποίηση που νιώθουν οι μεγάλοι όταν "ψαρεύουν" για το αν το Μωρό μου έχει σχέση με κανέναν παντρεμένο και το κρύβει! Επίσης να μην ξεχάσω να της μιλήσω για να "βάλει μυαλό", να γίνω κουμπάρα της και να τη βοηθήσω να διαλέξει προσκλητήρια και μπομπονιέρες σαν καλή "κολλητή" φίλη που είμαι!!! Επειδή για το 90% των γνωστών μας είμαι η Κολλητή!!

Παράλληλοι Ρόλοι!!

Το να είσαι το ένα μέρος μίας σχέσης, οποιασδήποτε σχέσης είναι ένας ρόλος από μόνος του. Τι γίνεται όμως όταν αυτός συνυπάρχει διακλαδιζόμενος ανάλογα με το κοινωνικώς αποδεκτό και με τον ρόλο της Κολλητής ή της Συγκάτοικου ή αυτής που το όνομά της αλλάχτηκε ξαφνικά σε αντρικό (και καλά να ταιριάζει, πχ. Γιάννα σε Γιάννης, αλλά αν σε λένε Άννα και ξαφνικά ακούς το Γιώργος;;;!!!!) ή αυτής της Άγνωστης που παίρνει κατά λάθος τηλέφωνο.

Έχουμε αναλογισθεί, άραγε, πόσους ρόλους κατέχουμε δίνοντας χωροχρονική αποκλειστικότητα μόνο σε αυτό;
Θυμάμαι μία άσκηση στη Γλώσσα του Δημοτικού που μας ζήταγε να συμπληρώσουμε μέσα σε τρεις διαφορετικούς κύκλους, τρεις διαφορετικούς ρόλους που έχουμε. Τότε συμπλήρωσα Κόρη, Μαθήτρια, Φίλη. Τίποτε άλλο δε σκεφτόμουν ότι είμαι. Ένας τριαδικός εαυτός που με κρατούσε ασφαλισμένη μέσα στην αθωότητα της παιδικότητάς μου. Τώρα οι κύκλοι πλήθυναν και απέκτησαν δικά τους κουτάκια που κάθε ένα είναι ένας ρόλος και οι υπο-ρόλοι του! Της κόρης, της μικρότερης αδελφής, της μεγαλύτερης αδελφής, της φίλης, της πραγματικής φίλης, της εχθρού, της συντρόφου, της ερωμένης, της εργαζομένης, της εργοδότριας, του κομματιού ενός συστήματος! Ρόλοι που μου ανατέθηκαν μόνο και μόνο επειδή γεννήθηκα ή και ρόλοι που διάλεξα επειδή με βόλευαν ή επειδή γούσταρα!



Κουστούμια τσαλακωμένα ή ατσαλάκωτα, που φορέθηκαν για μια στιγμή ή για ολόκληρη ζωή. Που φορέθηκαν και έλαμψαν πάνω στη σκηνή ή που έμειναν κρυμμένα μέσα στην ντουλάπα μου.

Δεν εξετάζω όμως ποιος ήταν ο ράφτης ή ο σκηνοθέτης. Επειδή όποιος και αν είναι αυτός που μας έχει κάνει την ανάθεση....

στο τέλος εμείς επιλέγουμε πώς θα τους φορέσουμε!!!

"Νέα, γυναίκα, λεσβία.... ψάχνεται!!!"