Ο Φοίνικας ...

"Δεν είμαι ερωτευμένη πλέον μαζί της", με αυτήν την πρόταση ξεκίνησε η κουβέντα μου με μία φίλη μου. Δεν ήταν εύκολο, ούτε απλό. Ίσα ίσα που μου χρειάστηκε τσιγκέλι διπλό, στριφτό Νο10 για να της το βγάλω! Όταν έφυγε μετά από ώρα, έμεινα ξύπνια σχεδόν όλο το βράδυ, όχι τόσο για τη φίλη μου όσο για εμένα και τη δική μου σχέση! Κυρίως, τι θα γίνει αν ο έρωτας μου φύγει, χαθεί όπως ήρθε. Κάθε φορά που τσακωνόμαστε, νευριάζουμε, αλληλοκατηγορούμε η μία την άλλη σκέφτομαι πως αυτό θα μπορούσε να είναι το τελευταίο σκαλοπάτι της σχέση μας και μετά ... χωρίζουμε!


Τι θα κάνω λοιπόν όταν έρθει η στιγμή που θα κοιτάξω μέσα μου και θα δω ότι αυτό το συναίσθημα που κάποτε με καθοδηγούσε πλέον έχει χαθεί ή έχει μετουσιωθεί ή απλά έχει φύγει; Οι σκέψεις αυτές με πανικόβαλαν, γέννησαν και άλλες σκέψεις, και άλλα λαγούμια, και άλλα συναισθήματα και μετά φοβήθηκα, και μετά νευρίασα! Και μετά...






Μετά ακολούθησα μία συμβουλή που μου είχε δώσει μία φίλη μου. Κοιτάω το άτομο για το οποίο μιλάω, τη  φιλάω αν είναι δυνατόν, την παίρνω τηλέφωνο να ακούσω τη φωνή της, βλέπω τις φωτογραφίες μας, πιάνω τα μικρά δωράκια που μου έχει κάνει, διαβάζω μία κάρτα από αυτές που μου έχει στείλει. Κι θυμάμαι για ποιόν μιλάω. Σκέφτομαι ότι το άτομο για το οποίο σκέφτομαι έτσι είναι το μωρό μου, είναι η αγκαλιά που παίρνω όταν ανοίγω την πόρτα, είναι τα πατουσάκια που αγγίζω το βράδυ για να κοιμηθώ. Και έτσι ηρεμώ! 


 Δεν μπορώ να πω με σιγουριά ότι αυτή η στιγμή που δε θα είμαι πια ερωτευμένη μαζί της δε θα έρθει ποτέ! Ή ότι η δική μας η αγάπη είναι η πιο δυνατή από όλες. Ξέρω μόνο τί θα κάνω αν έρθει ποτέ! Θα κάνω restart, και θα την ερωτευθώ ξανά από την αρχή, και ξανά, και ξανά, και ξανά, και ξανά!

Ο έρωτας είναι έτοιμος να καεί από την ίδια μας την φλόγα.

Πώς θα ξαναγεννηθεί άλλωστε,  αν δε γίνει πρώτα στάχτη;

Φοίνικας σημαίνει ¨κατακόκκινος", όπως και ο έρωτας! Έχει τη μοναδική του ικανότητα να αναγεννιέται από τις στάχτες του, οι οποίες προέρχονται από την ίδια του τη φωτιά. Όταν ο Φοίνιξ έχει φτάσει σε μία ηλικία και θέλει να ανανεωθεί παραδίδεται στις φλόγες και ξαναγεννιέται μετά από τρεις μέρες!!!








"Νέα, γυναίκα, λεσβία.... ψάχνεται!!!"

Η Σταχτοπούτα έχασε το γοβάκι της....

 Δυο φίλοι μου τσακωνόντουσαν χτες βράδυ σπίτι μου. Στο τέλος ο ένας έφυγε τρέχοντας χωρίς ούτε ένα "γεια", χτυπώντας τις πόρτες και η άλλη τον κυνήγαγε από πίσω τρέχοντας, ή ξυπόλυτη ή με ένα παπούτσι! Δεν είμαι και σίγουρη επειδή μόνο το ένα  βρήκα στο σαλόνι! Η "Σταχτοπούτα" επέστρεψε σπίτι χωρίς τον πρίγκιπα, αφού εγώ κράταγα το γοβάκι, και συζητήσαμε... ή μάλλον εκείνη μίλαγε και εγώ άκουγα!

Άκουγα μία κοπέλα που είχε καιρό να γελάσει, να παίξει, να χορέψει, να φωνάξει, να φάει ποπ κορν βλέποντας ζόμπι να χαμουρεύονται μεταξύ τους ή τον Χατζηχρήστο να τσακώνεται με τον Ρίζο, τη Βλαχοπούλου να ειρωνεύεται τον εαυτό της. Να πετάξει τα ζάρια από το τάβλι, να μιλήσει σαν τη Βίρνα Δράκου, να ξαναδεί βιντεάκια από 80's cartoon, να παρακολουθήσει με τον φίλο της κάποιον άγνωστο, να κατέβει σε όλες τις στάσεις του μετρό "με το ίδιο εισιτήριο!!"




Μέσα στη σχέση μας έρχεται μία στιγμή που χανόμαστε. Αγχωνόμαστε να αποδώσουμε όσο περισσότερο μπορούμε. Αυτός που θαυμάζουμε γίνεται αυτός που ανταγωνιζόμαστε. Θέλουμε να είμαστε οι γκόμενες που ντύνονται καλύτερα, που στήνονται καλύτερα, που μαγειρεύουν καλύτερα, που ****νται καλύτερα! Και ξεχνάμε τον λόγο που κάναμε αυτή τη σχέση εξαρχής. Να μοιραζόμαστε τις στιγμές μας. Να τις δημιουργούμε, να τις ζούμε και να χαιρόμαστε με αυτές! Και ο χρόνος που περνάμε σκεφτόμενες τί θα κάνουμε, είναι περισσότερος από αυτόν που πράττουμε! 














Ο χρόνος αποκτά αξία τον μοιραζόμαστε... 

...και έχουμε πολύ από αυτόν!

"Νέα, γυναίκα, λεσβία.... ψάχνεται!!!"

Δούναι και λαβείν;;;

Χτες βράδυ μου παραβίασαν το αμάξι! Ευτυχώς δε μου πήραν τίποτα μέσα από το αυτοκίνητο, από μέσα μου όμως μου πήραν πολλά! Κάποιος επειδή γούσταρε μπήκε μέσα, είδε αν του κάνει η θέα, πήρε κάτι ή δεν πήρε κάτι και έφυγε! Και δε μιλάω για το αυτοκίνητο! 

Πόσες φορές και πόσα άτομα δεν έχω αφήσει να μπουν μέσα μου και να πάρουν ό,τι θέλουν;;;;;; Και η κάθε μία μας δηλαδή! 

Η σχέσεις είναι ένα αλισβερίσι "δούναι και λαβείν". Κάποιες φορές ξεκινάει με το να δίνεις, δίνεις, δίνεις, δίνεις...χωρίς η ανωτερότητα του Αγαπώ να επιτρέπει να πάρεις, πόσο μάλλον να ζητήσεις! 

Και όταν φεύγεις άδεια πια, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να γίνεις αυτό που έζησες από τον απέναντι ρόλο: να παίρνεις χωρίς να δίνεις ΤΙΠΟΤΑ! Τότε όμως απλά γεμίζει η αποθήκη μέχρι που να σκάσει από το περιεχόμενο!

Και μετά, αν έχει μείνει τίποτα όρθιο, τοποθετούμε μία νοητή ζυγαριά που μετράει τη διαφορά! Αυτού που πάρθηκε με αυτού που δόθηκε! Και ανάλογα με το αποτέλεσμα φεύγουμε ή συνεχίζουμε να μετράμε. Αλλά πότε μπαίνει το κομπιουτεράκι στην άκρη; 

Μα όταν βρούμε αυτήν που δε θα μετράει, ούτε και θα μετριέται, επειδή αυτά που έχουν νόημα και μας κάνουν ευτυχισμένους δεν μετριούνται, κοστίζουν βέβαια μία μικρή ποσότητα ρίσκου και συμπλήρωμα προσπάθειας, έχουν λίγες συλλαβές και προσφέρονται δωρεάν! 

Ένας "Καλός μας Άνθρωπος*" είπε "Τί είναι ευτυχία τελικά.....;

..... Είναι δύο χέρια!!!"

Αυτά τα δύο χέρια που θα μας αγκαλιάσουν, που θα μας κρατήσουν, που θα μας κοιμίσουν, θα μας περιποιηθούν, θα μας μαγειρέψουν, θα μας πάρουν τηλέφωνο, θα μας σκουπίσουν τα δάκρυα μετά από μία ταινία και στο τέλος θα μας κλείσουν τα μάτια! Αφήνουμε όμως να εμπλακούν πολλά χέρια πάνω μας που στο τέλος θα μας κατσιάσουν, θα μας γεμίσουν με αποτυπώματα! Είναι σπατάλη! 


Καλή Χρονιά! 

*:Θανάσης Βέγγος από την ταινία "Ικαρία"

             

"Νέα, γυναίκα, λεσβία.... ψάχνεται!!!"

Μα είναι μπροστά σου.... δεν το βλέπεις;;;;;

Εδώ και τρεις μέρες ψάχνω να βρω κάτι έγγραφα που έχω χάσει και τα γυαλιά ηλίου μου. Έχω ψάξει παντού και δεν βρίσκω κανένα από τα δύο. Μιλώντας με όλους τους φίλους μου άκουγα μία διαπίστωση μόνο! Ότι είναι "μπροστά μου και δεν τα βλέπω"!

Να σας θυμίσω ότι έχω μυωπία;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Δεν είναι περίεργο όμως τί βρίσκεται ακριβώς μπροστά στα μάτια μας και δεν το βλέπουμε, ή δεν μπορούμε να το δούμε; Κυρίως όμως αυτό που καλούμαστε να αναγνωρίσουμε είναι οι αλήθειες που κρύβονται κυρίως μέσα μας!

Θυμάμαι τον καιρό που ανακάλυπτα την σεξουαλικότητά μου! Που στοχο-κέντραρα σε όλες τις καθηγήτριές μου και τα μεγαλύτερα κορίτσια των οικογενειακών μας φίλων όταν ερχόντουσαν σπίτι για επίσκεψη, και παρόλα αυτά δεν αναγνώριζα τον εαυτό μου σαν λεσβία! Ίσως επειδή δεν ήξερα τι σημαίνει αυτό! Πως κρυβόμουν από τον εαυτό μου και του φανερωνόμουν ξανά! Αλλά όπως είπε και ο Μένανδρος "Άγει δε προς φως την αλήθειαν χρόνος" (Μετάφραση: το πέρασμα του χρόνου οδηγεί την αλήθεια προς το φως!!)

Ναι....Ναι... Και με τη Φιλόλογο ήμουν ερωτευμένη!!!!!

 Time Saving Truth from Falsehood and Envy 1737, Francois  Lemoyn, Wallace Collection, London

Κάτι που κατάλαβα σχετικά πρόσφατα είναι ότι ο καθένας μας έχει διαφορετικό τρόπο να αντιμετωπίζει τις σκληρές αλήθειες της ζωής του. Άλλοι ρίχνονται στον αγώνα να τις αντιμετωπίσουν όσο καλύτερα μπορούν, και άλλοι φεύγουν. Μερικές φορές λέμε ψέματα σ’ αυτούς που αγαπάμε για να τους προστατεύσουμε από αλήθειες που μπορεί να τους πληγώσουν, και τελικά καταλήγουμε να τους πληγώνουμε περισσότερο. Είναι όμως απόλυτα θεμιτό να αποφασίζει ο καθένας μας τι αντίτιμο θα πληρώσει για την αλήθεια που θα δεχτεί! Επειδή ο κάθε ένας μας γνωρίζει πόσο υψηλό είναι αυτό το αντίτιμο που καλείται να πληρώσει. Όλοι μας χρειαζόμαστε ακόμη κάποιες κρυψώνες για να βρίσκουμε ανάπαυση, μέχρι να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε ξανά τον ίδιο μας τον εαυτό! Οι εκλογικεύσεις, οι δικαιολογίες, ακόμη και τα ψέματα που λέμε στον εαυτό μας γίνονται το καταφύγιο μας! Όμως μόνο για λίγο!

Δεν είναι τυχαίο ότι κάποιον που μας αποκρύπτει την αλήθεια τον λέμε υποκριτή, δηλαδή "ηθοποιό"! Και η υποκρισία, όπως κάθε καταξιωμένος ρολίστας, λατρεύει να αποκαλύπτεται, δίνοντας το φινάλε της, πάνω στη σκηνή, συνήθως όταν έχει όλα τα φώτα στραμμένα πάνω της και κοινό από κάτω!!!!!!!!!!

Γι αυτό και ο καλύτερος τρόπος για να την εμποδίσουμε να ανέβει στην σκηνή.....

......είναι να γίνουμε εμείς οι πρωταγωνιστές της ζωής μας!!!!!

"Νέα, γυναίκα, λεσβία.... ψάχνεται!!!"

Τι είναι αυτό που μας ενώνει....

Τι είναι αυτό που μας φέρνει κοντά; Τι είναι αυτό που μας κάνει να θέλουμε να είμαστε με έναν συγκεκριμένο άνθρωπο; Να θέλουμε να τον κλείσουμε μέσα μας και να μη βγει ποτέ;


Ο Πλάτωνας στο Συμπόσιο λέει ότι οι άνθρωποι κάποτε είμασταν ένα! Είχαμε ένα σώμα, τέσσερα πόδια και χέρια, δύο κεφάλια και μία ισχυρή καρδιά! Ήμασταν απόλυτα ευτυχισμένοι και δυνατοί. Υπήρχαν τρία φύλλα: το αρσενικό που ήταν γέννημα του ηλίου, το θηλυκό που ήταν γέννημα της γης και το ανάμεικτο, της σελήνης! Ο Δίας που δεν ήθελε οι άνθρωποι να είναι τόσο ισχυροί αποφάσισε να τους συντρίψει, και το έκανε! Τους έκοψε στη μέση για να αποδυναμωθούν, και έκτοτε οι άνθρωποι έχουν ένα σώμα, δύο χέρια και πόδια, ένα κεφάλι και μισή καρδιά!

Οι άνθρωποι είμαστε μισοί! Ο καθένας μας είναι ένα "ημίτομον ανθρώπου", σχισμένος όπως είναι από ένας σε δύο! Και από τότε αναζητάμε το άλλο μισό της καρδιάς μας, και από δύο να γίνουμε ένα ξανά! Από τότε ο έρως είναι ριζωμένος στη φύση μας. Επειδή αυτό είναι ο έρωτας: ο πόθος μας να γυρίσουμε στην ολότητα της αρχικής μας κατάστασης!

Υπάρχει άραγε το άλλο μας μισό κάπου; Και τι θα γίνει αν το άλλο μας μισό βρίσκεται στην άλλη άκρη του κόσμου; Θα το βρούμε ποτέ; Και αν το βρούμε, θα το αναγνωρίσουμε; Και αν δεν το αναγνωρίσουμε και φύγει, θα χαθεί η μοναδική μας ευκαιρία να ζήσουμε πραγματικά ευτυχισμένοι; Μήπως όμως το έχουμε και δεν το έχουμε καταλάβει;

Πολλοί νέοι αναλυτές αρνούνται τη σοβαρότητα των λόγων του Πλάτωνα λέγοντας πως ήταν ένας αστεϊσμός του Αριστοφάνη! Όμως μήπως και αυτοί φοβούνται να ρωτήσουν τον εαυτό τους τα παραπάνω ερωτήματα;

Η πραγματικότητα είναι ότι μπορεί να είναι παραπάνω από ένας οι άνθρωποι που θα μας κάνουν να νιώσουμε ολοκληρωμένοι! Ή μπορεί να μας πάρει δεκάδες αποτυχημένες προσπάθειες μέχρι να βρούμε το άλλο μας μισό, ή ακόμα να μην το βρούμε και ποτέ!

Σημασία όμως δεν έχει πού είναι το άλλο μας μισό, ή πόσο θα μας πάρει μέχρι να το βρούμε! Σημασία έχει πόσο έτοιμοι είμαστε να αφήσουμε το τωρινό μας "Ένα" και να συγχωνευθούμε σε μία νέα κατάσταση. Επειδή ως γνωστόν, όταν δύο άτομα ενώνονται δημιουργείται έκρηξη, τόσο ισχυρή που μπορεί να διαλύσει τα πάντα γύρω της!








Σημείωση: Λίγα λεπτά αφού δημοσίευσα αυτήν την ανάρτηση χτύπησε το τηλέφωνο μου. Ήταν το δικό μου άλλο μισό που έχει γεννηθεί αρκετά χιλιόμετρα μακρυά μου!

"Νέα, γυναίκα, λεσβία.... ψάχνεται!!!"

Λάθος οδηγίες....

Το μήνυμα που μου έστειλε η φίλη μου έλεγε καθαρά τον αριθμό 10! Την οδό την είχα βρει, τον αριθμό τον είχα βρει, αλλά το μαγαζί που θα έμπαινα δεν ήταν εκεί!!! Ρώτησα έναν σερβιτόρο ενός άλλου μαγαζιού, πού είναι αυτό που ψάχνω και εκείνος μου είπε να προχωρήσω πιο κάτω...πολύ πιο κάτω! Όταν τον ρώτησα δε με κοίταξε καν, ίσως δεν του άρεσε που έψαχνα κάτι άλλο, ίσως το πήρα εγώ έτσι, όμως πίστεψα ότι μου έκανε πλάκα. Ακολούθησα τις οδηγίες του πεπεισμένη ότι με δούλεψε και ήμουν έτοιμη να γυρίσω πίσω να λογομαχήσω μαζί του ( λεσβία γαρ, μη μου την βγει και κανένας!!!)! Μετά από 10 λεπτά περπάτημα μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, βρήκα φώτα και πλήθος κόσμου. Μετά από 2-3 μαγαζιά βρήκα και αυτό που έψαχνα (παρεμπιπτόντως, ήταν στο 38, πού το είδε η άλλη το 10 ούτε που ξέρω!!!).
Ο σερβιτόρος είχε δίκιο, εγώ όμως τον αμφισβήτησα! Ήθελα να τον αμφισβητήσω, ήθελα να πιστέψω αυτό που νόμιζα, για να μπορώ να κάνω αυτό που θέλω μετά. Τις ίδιες όμως σκέψεις μου περιέγραψε εκείνο το βράδυ και η φίλη μου για μία κοπέλα που ήθελε, αλλά χωρίς να είναι ξεκαθαρισμένο από την άλλη κοπέλα το «πώς» (σύμφωνα πάντα, με τα λεγόμενα της φίλης μου)!



Όμως λάθος οδηγίες δίνονται και στις διαπροσωπικές μας σχέσεις. Και ή που είμαστε αυτές που αποπροσανατολίζουν, ή που είμαστε αυτές που χάνουν τη μετάφραση! Ίσως επειδή το αντίτιμο της αλήθειας είναι πολύ βαρύ για να το διαχειριστούμε την εκάστοτε στιγμή. Και τελικά, έρχεται η ώρα που αναρωτιόμαστε: «Αυτό είναι που κάνουμε; Δημιουργούμε τις σχέσεις και τα συναισθήματα που θέλουμε;»

 

Όλοι έχουμε φτιάξει μια εικόνα για την πραγματικότητα και την κυνηγάμε. Μερικές φορές όμως, για να γίνουμε πραγματικά ευτυχισμένοι, πρέπει ν’ αφήσουμε αυτή την εικόνα στην άκρη και να προσπαθήσουμε να δούμε ότι και η πραγματικότητα…

αυτό που είναι, είναι !!! 

  

"Νέα, γυναίκα, λεσβία.... ψάχνεται!!!"

Χωριζόμαστε από αποστάσεις και ενωνόμαστε με γραμμές...

 Ένα βράδυ διάλεξα το ίντερνετ για να επικοινωνήσω με κόσμο. Και κυρίως με Gay κόσμο. Δεν ήξερα ούτε ένα chat room, πήρα τηλέφωνο έναν φίλο μου και μου είπε έναν χώρο. Πήγα λοιπόν εκεί, σε μία σελίδα όπου ήμουν μόνο εγώ και ένα άλλο παιδί, μιλήσαμε και μου είπε την ιστορία του μέσα σε λίγα Kbyte. Ήταν γκέι, είχε μιλήσει σε όλους για τον εαυτό του, σε όλους εκτός από την δίδυμη αδελφή του!!!!!!  Εκείνος μου είπε για ένα άλλο site, όπου υπάρχουν περισσότεροι χρήστες. Πήγα και εκεί, όπου με βρήκε μία κοπέλα και με οδήγησε σε ένα άγνωστο, μέχρι εκείνη τη στιγμή πρόγραμμα: το mRC.
Και εκεί βρήκα κάποιες ενδιαφέρουσες γυναίκες για να μιλήσω. Μόνο για να μιλήσω, μόνο για να δω πώς είναι να βρίσκομαι σε έναν χώρο, ανώνυμα ενωμένη με άλλες λεσβίες. Μετά από ώρα το κουτάκι από κάτω αναβόσβηνε με ένα γνώριμο αλμοδοβαρικά όνομα! Μέσα σε λιγότερο από μισή ώρα ανταλλάξαμε τηλέφωνα. Σε μία άλλη γλώσσα ήμασταν δύο απομακρυσμένα τρισδιάστατα σχήματα που στέλναμε δεδομένα η μία στην άλλη μέσω ψηφιακών γραμμών, υψηλών ταχυτήτων!

Οι σχέσεις βρίσκουν εφαρμογή και στην γεωμετρία!!! Οι άνθρωποι είμαστε σημεία, χωριζόμαστε από αποστάσεις και ενωνόμαστε με γραμμές. Χωριζόμαστε από αποστάσεις γεωγραφικές, διανυσματικές ή και χρονικές. Ακόμα και αποστάσεις που θέτουμε εμείς οι ίδιοι, όπως είναι η μοναξιά, το κρυφτό και η απομόνωση. Ενωνόμαστε όμως από γραμμές. Γραμμές τηλεφωνικές, διαδικτυακές, οδικές, ψυχικές. Ακόμα και άλλες πιο ευφάνταστες!




Η μεγαλύτερη απόσταση είναι αυτή μεταξύ δύο ανθρώπων....

....το μόνο που χρειάζεται είναι πάρουμε τον χάρακα μας και να χαράξουμε τη γραμμή που θα τη διασχίσει !!!

"Νέα, γυναίκα, λεσβία.... ψάχνεται!!!"