Ο Φοίνικας ...

"Δεν είμαι ερωτευμένη πλέον μαζί της", με αυτήν την πρόταση ξεκίνησε η κουβέντα μου με μία φίλη μου. Δεν ήταν εύκολο, ούτε απλό. Ίσα ίσα που μου χρειάστηκε τσιγκέλι διπλό, στριφτό Νο10 για να της το βγάλω! Όταν έφυγε μετά από ώρα, έμεινα ξύπνια σχεδόν όλο το βράδυ, όχι τόσο για τη φίλη μου όσο για εμένα και τη δική μου σχέση! Κυρίως, τι θα γίνει αν ο έρωτας μου φύγει, χαθεί όπως ήρθε. Κάθε φορά που τσακωνόμαστε, νευριάζουμε, αλληλοκατηγορούμε η μία την άλλη σκέφτομαι πως αυτό θα μπορούσε να είναι το τελευταίο σκαλοπάτι της σχέση μας και μετά ... χωρίζουμε!


Τι θα κάνω λοιπόν όταν έρθει η στιγμή που θα κοιτάξω μέσα μου και θα δω ότι αυτό το συναίσθημα που κάποτε με καθοδηγούσε πλέον έχει χαθεί ή έχει μετουσιωθεί ή απλά έχει φύγει; Οι σκέψεις αυτές με πανικόβαλαν, γέννησαν και άλλες σκέψεις, και άλλα λαγούμια, και άλλα συναισθήματα και μετά φοβήθηκα, και μετά νευρίασα! Και μετά...






Μετά ακολούθησα μία συμβουλή που μου είχε δώσει μία φίλη μου. Κοιτάω το άτομο για το οποίο μιλάω, τη  φιλάω αν είναι δυνατόν, την παίρνω τηλέφωνο να ακούσω τη φωνή της, βλέπω τις φωτογραφίες μας, πιάνω τα μικρά δωράκια που μου έχει κάνει, διαβάζω μία κάρτα από αυτές που μου έχει στείλει. Κι θυμάμαι για ποιόν μιλάω. Σκέφτομαι ότι το άτομο για το οποίο σκέφτομαι έτσι είναι το μωρό μου, είναι η αγκαλιά που παίρνω όταν ανοίγω την πόρτα, είναι τα πατουσάκια που αγγίζω το βράδυ για να κοιμηθώ. Και έτσι ηρεμώ! 


 Δεν μπορώ να πω με σιγουριά ότι αυτή η στιγμή που δε θα είμαι πια ερωτευμένη μαζί της δε θα έρθει ποτέ! Ή ότι η δική μας η αγάπη είναι η πιο δυνατή από όλες. Ξέρω μόνο τί θα κάνω αν έρθει ποτέ! Θα κάνω restart, και θα την ερωτευθώ ξανά από την αρχή, και ξανά, και ξανά, και ξανά, και ξανά!

Ο έρωτας είναι έτοιμος να καεί από την ίδια μας την φλόγα.

Πώς θα ξαναγεννηθεί άλλωστε,  αν δε γίνει πρώτα στάχτη;

Φοίνικας σημαίνει ¨κατακόκκινος", όπως και ο έρωτας! Έχει τη μοναδική του ικανότητα να αναγεννιέται από τις στάχτες του, οι οποίες προέρχονται από την ίδια του τη φωτιά. Όταν ο Φοίνιξ έχει φτάσει σε μία ηλικία και θέλει να ανανεωθεί παραδίδεται στις φλόγες και ξαναγεννιέται μετά από τρεις μέρες!!!








"Νέα, γυναίκα, λεσβία.... ψάχνεται!!!"

Δούναι και λαβείν;;;

Χτες βράδυ μου παραβίασαν το αμάξι! Ευτυχώς δε μου πήραν τίποτα μέσα από το αυτοκίνητο, από μέσα μου όμως μου πήραν πολλά! Κάποιος επειδή γούσταρε μπήκε μέσα, είδε αν του κάνει η θέα, πήρε κάτι ή δεν πήρε κάτι και έφυγε! Και δε μιλάω για το αυτοκίνητο! 

Πόσες φορές και πόσα άτομα δεν έχω αφήσει να μπουν μέσα μου και να πάρουν ό,τι θέλουν;;;;;; Και η κάθε μία μας δηλαδή! 

Η σχέσεις είναι ένα αλισβερίσι "δούναι και λαβείν". Κάποιες φορές ξεκινάει με το να δίνεις, δίνεις, δίνεις, δίνεις...χωρίς η ανωτερότητα του Αγαπώ να επιτρέπει να πάρεις, πόσο μάλλον να ζητήσεις! 

Και όταν φεύγεις άδεια πια, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να γίνεις αυτό που έζησες από τον απέναντι ρόλο: να παίρνεις χωρίς να δίνεις ΤΙΠΟΤΑ! Τότε όμως απλά γεμίζει η αποθήκη μέχρι που να σκάσει από το περιεχόμενο!

Και μετά, αν έχει μείνει τίποτα όρθιο, τοποθετούμε μία νοητή ζυγαριά που μετράει τη διαφορά! Αυτού που πάρθηκε με αυτού που δόθηκε! Και ανάλογα με το αποτέλεσμα φεύγουμε ή συνεχίζουμε να μετράμε. Αλλά πότε μπαίνει το κομπιουτεράκι στην άκρη; 

Μα όταν βρούμε αυτήν που δε θα μετράει, ούτε και θα μετριέται, επειδή αυτά που έχουν νόημα και μας κάνουν ευτυχισμένους δεν μετριούνται, κοστίζουν βέβαια μία μικρή ποσότητα ρίσκου και συμπλήρωμα προσπάθειας, έχουν λίγες συλλαβές και προσφέρονται δωρεάν! 

Ένας "Καλός μας Άνθρωπος*" είπε "Τί είναι ευτυχία τελικά.....;

..... Είναι δύο χέρια!!!"

Αυτά τα δύο χέρια που θα μας αγκαλιάσουν, που θα μας κρατήσουν, που θα μας κοιμίσουν, θα μας περιποιηθούν, θα μας μαγειρέψουν, θα μας πάρουν τηλέφωνο, θα μας σκουπίσουν τα δάκρυα μετά από μία ταινία και στο τέλος θα μας κλείσουν τα μάτια! Αφήνουμε όμως να εμπλακούν πολλά χέρια πάνω μας που στο τέλος θα μας κατσιάσουν, θα μας γεμίσουν με αποτυπώματα! Είναι σπατάλη! 


Καλή Χρονιά! 

*:Θανάσης Βέγγος από την ταινία "Ικαρία"

             

"Νέα, γυναίκα, λεσβία.... ψάχνεται!!!"

Η Κβαντομηχανική της σχέσης!!!

 Σίγουρα θα έχουν υπάρξει στιγμές που έχουμε αναρωτηθεί γιατί μία σχέση  να είναι αποκλειστικά δυϊκή; Γιατί να μην μπορεί να εισέλθει και ένα τρίτο άτομο; Και η αλήθεια είναι ότι στην ακολουθία των αριθμών μετά το 2, έρχεται πάντα το 3! Όμως τότε τα πράγματα γίνονται πραγματικά πολύπλοκα!!! 

Το δεύτερο άτομο στη ζωή μας το χρειαζόμαστε όταν δεν μας καλύπτει ο εαυτός μας, και όταν το δεύτερο άτομο δεν μας καλύπτει έρχεται και το τρίτο. Τι θα γίνει όμως όταν δεν μας καλύψει ούτε και αυτό; Θα συνεχίσουμε να παίρνουμε όλη την αριθμητική ακολουθία;;;;;; 

Σε αυτό το ερώτημα έρχεται να απαντήσει ο Pauli*!

Ο Pauli, λοιπόν, θέτει ένα αξίωμα θεμελιώδες!! Λέει ότι στην Κβαντομηχανική τα ταυτόσημα σωματίδια που ανήκουν στο ίδιο φυσικό σύστημα είναι μη διακρίσιμα διότι περιγράφονται από αλληλεπικαλυπτόμενες κυματοσυναρτήσεις, κι επομένως είναι αδύνατον να πούμε ποιο είναι το πρώτο και ποιο είναι το δεύτερο!

Με πιο απλά λόγια; Είναι αδύνατο να υπάρξουν στο ίδιο σύστημα πάνω από δύο ηλεκτρόνια. Επιπλέον, αν δύο ηλεκτρόνια βρίσκονται στην ίδια ενεργειακή στάθμη υποχρεωτικά έχουν αντίθετο "spin", δηλαδή αντίθετη τροχιά θα μπορούσαμε να πούμε!  

Μία σχέση είναι και αυτή ένα σύστημα! Ένα σύστημα όχι με δύο ηλεκτρόνια αλλά με δύο άτομα που ξεκίνησαν από κάπου μέσα στο χάος και βρεθήκανε μαζί! Σε μία τέτοια σχέση που είναι προκαθορισμένη δεν μπορούν να υπάρξουν πάνω από δύο άτομα! Όταν υπάρξουν πάει να πει ότι τα δύο αρχικά άτομα έχουν ξεκινήσει να κινούνται σε αντίθετη πορεία το ένα από το άλλο! Και αυτή η πορεία οδηγεί στην απομάκρυνση!

(Κάπου εδώ θέλω να πω ότι ο κύριος λόγος που μελέταγα τόσο εντατικά Φυσική ήταν επειδή μου άρεσε η Καθηγήτρια!!!)

Σε ένα πλέγμα πολλών, ίσως δισεκατομμυρίων ατόμων, μπορεί κάποια ηλεκτρόνια να ανήκουν σε όλα τα άτομα.


Στο δικό μας όμως σύστημα...

....θέλουμε το δικό μας ηλεκτρόνιο μόνο για εμάς!

"Νέα, γυναίκα, λεσβία.... ψάχνεται!!!"

*:Ο Wolfgang Ernst Pauli ήταν ένας από τους κορυφαίους θεωρητικούς φυσικούς του 20ου αιώνα και θεμελιωτής της Κβαντικής Θεωρίας.

Τι είναι αυτό που μας ενώνει....

Τι είναι αυτό που μας φέρνει κοντά; Τι είναι αυτό που μας κάνει να θέλουμε να είμαστε με έναν συγκεκριμένο άνθρωπο; Να θέλουμε να τον κλείσουμε μέσα μας και να μη βγει ποτέ;


Ο Πλάτωνας στο Συμπόσιο λέει ότι οι άνθρωποι κάποτε είμασταν ένα! Είχαμε ένα σώμα, τέσσερα πόδια και χέρια, δύο κεφάλια και μία ισχυρή καρδιά! Ήμασταν απόλυτα ευτυχισμένοι και δυνατοί. Υπήρχαν τρία φύλλα: το αρσενικό που ήταν γέννημα του ηλίου, το θηλυκό που ήταν γέννημα της γης και το ανάμεικτο, της σελήνης! Ο Δίας που δεν ήθελε οι άνθρωποι να είναι τόσο ισχυροί αποφάσισε να τους συντρίψει, και το έκανε! Τους έκοψε στη μέση για να αποδυναμωθούν, και έκτοτε οι άνθρωποι έχουν ένα σώμα, δύο χέρια και πόδια, ένα κεφάλι και μισή καρδιά!

Οι άνθρωποι είμαστε μισοί! Ο καθένας μας είναι ένα "ημίτομον ανθρώπου", σχισμένος όπως είναι από ένας σε δύο! Και από τότε αναζητάμε το άλλο μισό της καρδιάς μας, και από δύο να γίνουμε ένα ξανά! Από τότε ο έρως είναι ριζωμένος στη φύση μας. Επειδή αυτό είναι ο έρωτας: ο πόθος μας να γυρίσουμε στην ολότητα της αρχικής μας κατάστασης!

Υπάρχει άραγε το άλλο μας μισό κάπου; Και τι θα γίνει αν το άλλο μας μισό βρίσκεται στην άλλη άκρη του κόσμου; Θα το βρούμε ποτέ; Και αν το βρούμε, θα το αναγνωρίσουμε; Και αν δεν το αναγνωρίσουμε και φύγει, θα χαθεί η μοναδική μας ευκαιρία να ζήσουμε πραγματικά ευτυχισμένοι; Μήπως όμως το έχουμε και δεν το έχουμε καταλάβει;

Πολλοί νέοι αναλυτές αρνούνται τη σοβαρότητα των λόγων του Πλάτωνα λέγοντας πως ήταν ένας αστεϊσμός του Αριστοφάνη! Όμως μήπως και αυτοί φοβούνται να ρωτήσουν τον εαυτό τους τα παραπάνω ερωτήματα;

Η πραγματικότητα είναι ότι μπορεί να είναι παραπάνω από ένας οι άνθρωποι που θα μας κάνουν να νιώσουμε ολοκληρωμένοι! Ή μπορεί να μας πάρει δεκάδες αποτυχημένες προσπάθειες μέχρι να βρούμε το άλλο μας μισό, ή ακόμα να μην το βρούμε και ποτέ!

Σημασία όμως δεν έχει πού είναι το άλλο μας μισό, ή πόσο θα μας πάρει μέχρι να το βρούμε! Σημασία έχει πόσο έτοιμοι είμαστε να αφήσουμε το τωρινό μας "Ένα" και να συγχωνευθούμε σε μία νέα κατάσταση. Επειδή ως γνωστόν, όταν δύο άτομα ενώνονται δημιουργείται έκρηξη, τόσο ισχυρή που μπορεί να διαλύσει τα πάντα γύρω της!








Σημείωση: Λίγα λεπτά αφού δημοσίευσα αυτήν την ανάρτηση χτύπησε το τηλέφωνο μου. Ήταν το δικό μου άλλο μισό που έχει γεννηθεί αρκετά χιλιόμετρα μακρυά μου!

"Νέα, γυναίκα, λεσβία.... ψάχνεται!!!"

Χωριζόμαστε από αποστάσεις και ενωνόμαστε με γραμμές...

 Ένα βράδυ διάλεξα το ίντερνετ για να επικοινωνήσω με κόσμο. Και κυρίως με Gay κόσμο. Δεν ήξερα ούτε ένα chat room, πήρα τηλέφωνο έναν φίλο μου και μου είπε έναν χώρο. Πήγα λοιπόν εκεί, σε μία σελίδα όπου ήμουν μόνο εγώ και ένα άλλο παιδί, μιλήσαμε και μου είπε την ιστορία του μέσα σε λίγα Kbyte. Ήταν γκέι, είχε μιλήσει σε όλους για τον εαυτό του, σε όλους εκτός από την δίδυμη αδελφή του!!!!!!  Εκείνος μου είπε για ένα άλλο site, όπου υπάρχουν περισσότεροι χρήστες. Πήγα και εκεί, όπου με βρήκε μία κοπέλα και με οδήγησε σε ένα άγνωστο, μέχρι εκείνη τη στιγμή πρόγραμμα: το mRC.
Και εκεί βρήκα κάποιες ενδιαφέρουσες γυναίκες για να μιλήσω. Μόνο για να μιλήσω, μόνο για να δω πώς είναι να βρίσκομαι σε έναν χώρο, ανώνυμα ενωμένη με άλλες λεσβίες. Μετά από ώρα το κουτάκι από κάτω αναβόσβηνε με ένα γνώριμο αλμοδοβαρικά όνομα! Μέσα σε λιγότερο από μισή ώρα ανταλλάξαμε τηλέφωνα. Σε μία άλλη γλώσσα ήμασταν δύο απομακρυσμένα τρισδιάστατα σχήματα που στέλναμε δεδομένα η μία στην άλλη μέσω ψηφιακών γραμμών, υψηλών ταχυτήτων!

Οι σχέσεις βρίσκουν εφαρμογή και στην γεωμετρία!!! Οι άνθρωποι είμαστε σημεία, χωριζόμαστε από αποστάσεις και ενωνόμαστε με γραμμές. Χωριζόμαστε από αποστάσεις γεωγραφικές, διανυσματικές ή και χρονικές. Ακόμα και αποστάσεις που θέτουμε εμείς οι ίδιοι, όπως είναι η μοναξιά, το κρυφτό και η απομόνωση. Ενωνόμαστε όμως από γραμμές. Γραμμές τηλεφωνικές, διαδικτυακές, οδικές, ψυχικές. Ακόμα και άλλες πιο ευφάνταστες!




Η μεγαλύτερη απόσταση είναι αυτή μεταξύ δύο ανθρώπων....

....το μόνο που χρειάζεται είναι πάρουμε τον χάρακα μας και να χαράξουμε τη γραμμή που θα τη διασχίσει !!!

"Νέα, γυναίκα, λεσβία.... ψάχνεται!!!"