Τρίτη, 27 Ιουλίου 2010

Τα Γεννέθλιά μου !!!!!!!

Σαν σήμερα έχω τα γενέθλιά μου!  


Χρόνια μου πολλάααα!!!





Θυμάμαι μία ιστορία που διάβασα !!!

Ήταν κάποτε ένας ερευνητής, από αυτούς που ψάχνουν, όχι από αυτούς που βρίσκουν!
Είχε πάει μία μέρα σε ένα χωριό και το πρώτο μέρος που βρέθηκε στο στο δρόμο του ήταν το νεκροταφείο! Σε μία από τις επιγραφές έλεγε "Ο Τάδε, έζησε 8 χρόνια, 6 μήνες, δύο βδομάδες και 3 τρεις μέρες". Λυπήθηκε πολύ όπως όλοι μας όταν συνειδητοποιούμε ότι βρισκόμαστε στον τάφο ενός παιδιού! Συνέχιζε να διαβάζει και άλλες επιγραφές και διαπίστωνε ότι όλες οι επιγραφές αναφερόντουσαν σε ηλικίες μικρότερες των δέκα ετών! Ταράχτηκε και άρχισε συγκλονισμένος να κλαίει!!!!

Ο φύλακας του χωριού που τον είδε να κλαίει τον πλησίασε και τον ρώτησε τι έχει! Ο ερευνητής τον ρώτησε τι λοιμός μπορεί να έπεσε και βρέθηκαν τόσα πολλά παιδιά θαμμένα; Ο φύλακας χαμογέλασε και του είπε να ηρεμήσει! Τίποτα τέτοιο δε συνέβη! Του εξήγησε δε, ότι όταν ένας νέος συμπλήρωνε τα δεκαπέντε του χρόνια η οικογένειά του του έκανε δώρο ένα τετράδιο να το κουβαλάει πάντα μαζί του, όπως είχε και αυτός!

Στα δεξιά θα γράφει αυτό που απόλαυσε!
Στα αριστερά, πόσο διήρκεσε αυτό!


Για παράδειγμα μία εκδρομή με φίλους, ένα φιλί, η πρώτη φορά που έκανε έρωτα, το πρώτο coming out (αυτό είναι δικό μου) και πόσο κράτησε αυτό; Ένα λεπτό, μία μέρα, δύο βδομάδες;
Ακόμη και ο πόνος που βίωσε! Ένας χωρισμός, μία απώλεια! Επειδή μετά από κάθε δοκιμασία έβγαιναν πάντα πιο δυνατοί, είχαν μάθει κάτι παραπάνω και είχαν διανύσει ένα ακόμη μέτρο στον δρόμο της αυτογνωσίας! 


Έτσι σημείωναν το κάθε λεπτό που πέρναγε και απολάμβαναν... Το κάθε λεπτό!!

Όταν κάποιος πεθάνει, οι υπόλοιποι ανοίγουν το τετράδιο, μετράνε τον συνολικό χρόνο που έχει καταγράψει και αυτόν......



............ΜΟΝΟ αυτόν γράφουνε πάνω στο τάφο του!!!








Επειδή αυτός είναι ο πραγματικός χρόνος που έχουμε ζήσει!!!!!!!!!












"Νέα, γυναίκα, λεσβία.... ψάχνεται!!!"


Εμπνευσμένο από ένα διήγημα του Jorge Bucay "Cuentos para pensar" (1997)  

Δευτέρα, 19 Ιουλίου 2010

Μα είναι μπροστά σου.... δεν το βλέπεις;;;;;


Εδώ και τρεις μέρες ψάχνω να βρω κάτι έγγραφα που έχω χάσει και τα γυαλιά ηλίου μου. Έχω ψάξει παντού και δεν βρίσκω κανένα από τα δύο. Μιλώντας με όλους τους φίλους μου άκουγα μία διαπίστωση μόνο! Ότι είναι "μπροστά μου και δεν τα βλέπω"!
Να σας θυμίσω ότι έχω μυωπία;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;




Δεν είναι περίεργο όμως τί βρίσκεται ακριβώς μπροστά στα μάτια μας και δεν το βλέπουμε, ή δεν μπορούμε να το δούμε; Κυρίως όμως αυτό που καλούμαστε να αναγνωρίσουμε είναι οι αλήθειες που κρύβονται κυρίως μέσα μας!
Θυμάμαι τον καιρό που ανακάλυπτα την σεξουαλικότητά μου! Που στοχο-κέντραρα σε όλες τις καθηγήτριές μου και τα μεγαλύτερα κορίτσια των οικογενειακών μας φίλων όταν ερχόντουσαν σπίτι για επίσκεψη, και παρόλα αυτά δεν αναγνώριζα τον εαυτό μου σαν λεσβία! Ίσως επειδή δεν ήξερα τι σημαίνει αυτό! Πως κρυβόμουν από τον εαυτό μου και του φανερωνόμουν ξανά! Αλλά όπως είπε και ο Μένανδρος "Άγει δε προς φως την αλήθειαν χρόνος" (Μετάφραση: το πέρασμα του χρόνου οδηγεί την αλήθεια προς το φως!!)

Ναι....Ναι... Και με τη Φιλόλογο ήμουν ερωτευμένη!!!!!



 Time Saving Truth from Falsehood and Envy 1737, Francois  Lemoyn, Wallace Collection, London



Κάτι που κατάλαβα σχετικά πρόσφατα είναι ότι ο καθένας μας έχει διαφορετικό τρόπο να αντιμετωπίζει τις σκληρές αλήθειες της ζωής του. Άλλοι ρίχνονται στον αγώνα να τις αντιμετωπίσουν όσο καλύτερα μπορούν, και άλλοι φεύγουν. Μερικές φορές λέμε ψέματα σ’ αυτούς που αγαπάμε για να τους προστατεύσουμε από αλήθειες που μπορεί να τους πληγώσουν, και τελικά καταλήγουμε να τους πληγώνουμε περισσότερο. Είναι όμως απόλυτα θεμιτό να αποφασίζει ο καθένας μας τι αντίτιμο θα πληρώσει για την αλήθεια που θα δεχτεί! Επειδή ο κάθε ένας μας γνωρίζει πόσο υψηλό είναι αυτό το αντίτιμο που καλείται να πληρώσει. Όλοι μας χρειαζόμαστε ακόμη κάποιες κρυψώνες για να βρίσκουμε ανάπαυση, μέχρι να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε ξανά τον ίδιο μας τον εαυτό! Οι εκλογικεύσεις, οι δικαιολογίες, ακόμη και τα ψέματα που λέμε στον εαυτό μας γίνονται το καταφύγιο μας! Όμως μόνο για λίγο!


Δεν είναι τυχαίο ότι κάποιον που μας αποκρύπτει την αλήθεια τον λέμε υποκριτή, δηλαδή "ηθοποιό"! Και η υποκρισία, όπως κάθε καταξιωμένος ρολίστας, λατρεύει να αποκαλύπτεται, δίνοντας το φινάλε της, πάνω στη σκηνή, συνήθως όταν έχει όλα τα φώτα στραμμένα πάνω της και κοινό από κάτω!!!!!!!!!!



Γι αυτό και ο καλύτερος τρόπος για να την εμποδίσουμε να ανέβει στην σκηνή.....






......είναι να γίνουμε εμείς οι πρωταγωνιστές της ζωής μας!!!!!













"Νέα, γυναίκα, λεσβία.... ψάχνεται!!!"