Δούναι και λαβείν;;;

Χτες βράδυ μου παραβίασαν το αμάξι! Ευτυχώς δε μου πήραν τίποτα μέσα από το αυτοκίνητο, από μέσα μου όμως μου πήραν πολλά! Κάποιος επειδή γούσταρε μπήκε μέσα, είδε αν του κάνει η θέα, πήρε κάτι ή δεν πήρε κάτι και έφυγε! Και δε μιλάω για το αυτοκίνητο! 

Πόσες φορές και πόσα άτομα δεν έχω αφήσει να μπουν μέσα μου και να πάρουν ό,τι θέλουν;;;;;; Και η κάθε μία μας δηλαδή! 

Η σχέσεις είναι ένα αλισβερίσι "δούναι και λαβείν". Κάποιες φορές ξεκινάει με το να δίνεις, δίνεις, δίνεις, δίνεις...χωρίς η ανωτερότητα του Αγαπώ να επιτρέπει να πάρεις, πόσο μάλλον να ζητήσεις! 

Και όταν φεύγεις άδεια πια, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να γίνεις αυτό που έζησες από τον απέναντι ρόλο: να παίρνεις χωρίς να δίνεις ΤΙΠΟΤΑ! Τότε όμως απλά γεμίζει η αποθήκη μέχρι που να σκάσει από το περιεχόμενο!

Και μετά, αν έχει μείνει τίποτα όρθιο, τοποθετούμε μία νοητή ζυγαριά που μετράει τη διαφορά! Αυτού που πάρθηκε με αυτού που δόθηκε! Και ανάλογα με το αποτέλεσμα φεύγουμε ή συνεχίζουμε να μετράμε. Αλλά πότε μπαίνει το κομπιουτεράκι στην άκρη; 

Μα όταν βρούμε αυτήν που δε θα μετράει, ούτε και θα μετριέται, επειδή αυτά που έχουν νόημα και μας κάνουν ευτυχισμένους δεν μετριούνται, κοστίζουν βέβαια μία μικρή ποσότητα ρίσκου και συμπλήρωμα προσπάθειας, έχουν λίγες συλλαβές και προσφέρονται δωρεάν! 

Ένας "Καλός μας Άνθρωπος*" είπε "Τί είναι ευτυχία τελικά.....;

..... Είναι δύο χέρια!!!"

Αυτά τα δύο χέρια που θα μας αγκαλιάσουν, που θα μας κρατήσουν, που θα μας κοιμίσουν, θα μας περιποιηθούν, θα μας μαγειρέψουν, θα μας πάρουν τηλέφωνο, θα μας σκουπίσουν τα δάκρυα μετά από μία ταινία και στο τέλος θα μας κλείσουν τα μάτια! Αφήνουμε όμως να εμπλακούν πολλά χέρια πάνω μας που στο τέλος θα μας κατσιάσουν, θα μας γεμίσουν με αποτυπώματα! Είναι σπατάλη! 


Καλή Χρονιά! 

*:Θανάσης Βέγγος από την ταινία "Ικαρία"

             

"Νέα, γυναίκα, λεσβία.... ψάχνεται!!!"

Drama Κούπα

Όταν βγήκα από την προηγούμενη σχέση μου ένιωθα σαν το μεγαλύτερο θύμα του κόσμου, απόλυτα αδικημένη, γεμάτη θύμο, "αδειασμένη" και όλα τα γνωστά. Νόμιζα ότι έχω πληγωθεί τόσο ανεπανόρθωτα που ποτέ δε θα ήμουν ίδια. Ακόμη πίστευα πως τελικά όλοι θα έρθουν στη ζωή μου με σκοπό να με εκμεταλλευτούν και το χειρότερο όλων,  ότι θα τους αφήσω. Για καιρό κουβάλαγα τις πληγές μου, μέσα στη βαλιτσούλα μου πέρα δώθε, πέρα δώθε. Και κλαιγόμουν, σε όλους, σε όλα, σε εμένα, στον ύπνο μου, στον ξύπνιο μου, στους φίλους μου, στους γονείς μου. Απλά κλαιγόμουν για το πόσο μεγάλο θύμα ήμουν. 

Μέσα στη σχέση μου ένιωθα σαν σε ένα παιχνίδι με χαρτιά. Ήξερα τους κανόνες, αλλά έκανα σε όλους τους συνδυασμούς λάθος. Κράταγα στα χέρια μου την κέντα και έχανα από την μπλόφα. Πέταγα λοιπόν τον Άσσο και τράβαγα την Drama Κούπα!!! 

Έπαιζα τη μία παρτίδα μετά την άλλη, τράβαγα χαρτιά και πόνταρα όλο και μεγαλύτερα ποσά από τα αποθέματα ενέργειάς μου. Οι συμπαίχτες μου φώναζαν να πάω πάσο, ίσως και να αποσυρθώ από την παρτίδα. Αλλά όλοι οι μεγάλοι παίχτες τελειώνουν ένα παιχνίδι μόνο όταν ποντάρουν τα ρέστα τους...και φυσικά τα χάσουν. Όμως μόνο όταν αδειάζεις εντελώς από το παρελθόν μπορεί να έρθει το μέλλον και να σε γεμίσει ξανά!  

Σε τέτοιου είδους παρτίδες, η ζωή δεν ξέρεις τι χαρτί θα σου μοιράσει,ούτε τον τρόπο που θα παίξει ο αντίπαλος.


 Μπορεί να πάρεις ό,τι έχει ο άλλος ή και να χάσεις τα πάντα...

... Όμως ευτυχώς, υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τρόποι

 για να βγει κάποιος κερδισμένος.

Και εγώ αν και έχασα και την τελευταία μάρκα μου, είμαι η πλέον κερδισμένη και για πολλά βραδιά ευχαριστώ τον Γκρουπιέρη εκεί ψηλά, που έφερε το Λυκάκι μου τώρα στη ζωή μου! 

"Νέα, γυναίκα, λεσβία.... ψάχνεται!!!"

Ο Σόνεξ...

Κάπου σε ένα επιστημονικό περιοδικό διάβασα για την ιστορία του Σόνεξ. Δεν τη θυμάμαι ακριβώς, οπότε ας με συγχωρέσει ο αρχικός συγγραφέας!!

Ο Σόνεξ ήταν τρόφιμος ενός ξενώνα ψυχικής υγείας. Κάθε φορά που πήγαινε μέσα σε κάποιο δωμάτιο του προσωπικού, τον έδιωχναν για να μη χαλάσει κάτι από εκεί μέσα. Ο Σόνεξ λοιπόν, έβγαινε ταραγμένος έξω, έκανε στροφές γύρω από τον εαυτό του και φώναζε "Σόνεξ, Σόνεξ, Σόνεξ...". Όταν πήγαινε να καθίσει στον καναπέ του προσωπικού  ή να μπει μέσα στην κουζίνα τον έδιωχναν και αυτός συνέχιζε με την ίδια συμπεριφορά. Έτσι, ενώ όλοι γνώριζαν την πραγματική του ταυτότητα, τον αποκαλούσαν Σόνεξ! Μετά από χρόνια κάποιος ψυχίατρος προσελήφθη στο κέντρο. Η ιστορία του Σόνεξ του κέντρισε το ενδιαφέρον και ήθελε να αναλύσει τη συμπεριφορά του στην επόμενη συγκέντρωση προσωπικού. Έγραψε λοιπόν το όνομά του στον πίνακα του χώρου και καθώς στεκόταν είδε τον πίνακα σε αντανάκλαση πάνω στο τζάμι του παραθύρου. Το ΣΟΝΕΞ δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η αντιστροφή της λέξης "ΞΕΝΟΣ"!

Ο Σόνεξ δήλωνε ότι ένιωθε ξένος ανάμεσά τους!

Ξένοι μπορούμε να βρεθούμε ακόμη και μέσα στους πιο γνωστούς και οικείους μας! Και αυτό το νιώθουμε όταν ενώ έχουμε κάτι να πούμε, φοβόμαστε να μιλήσουμε! Ξένοι γινόμαστε όταν μιλάμε αλλά κανείς δεν μας ακούει ή νιώθουμε ότι δεν μας καταλαβαίνει! Όταν δεν αναγνωρίζουμε κανέναν γύρω μας. Όταν όλοι γύρω μας αισθάνονται διαφορετικά από ότι εμείς! Και όταν συμβαίνει αυτό γινόμαστε όλοι ένας ΣΟΝΕΞ που χτυπιέται και στριφογυρίζει και φωνάζει μέχρι να ακουστεί!

Σε αυτές τις στιγμές όμως πρέπει να δούμε αν πραγματικά είμαστε εμείς οι παρείσακτοι ή αν έτσι βλέπουμε αντικατοπτρικά όλους τους υπόλοιπους! Επειδή πραγματικά ξένοι είμαστε όταν δεν υπάρχει κανένας από αυτούς που βρίσκονται γύρω μας να μας απλώσει το χέρι. Μερικές φορές, υπάρχουν άνθρωποι δίπλα μας που είναι διατεθειμένοι να κάνουν πολλά περισσότερα από αυτό!



Δεν είναι εύκολο, αλλά είναι πολύ καλύτερο να συνειδητοποιήσουμε ποιοι είναι αυτοί και να πάμε κοντά τους....

....παρά να τρέχουμε και ζητάμε άδεια παραμονής από το Αλλοδαπών!!

"Νέα, γυναίκα, λεσβία.... ψάχνεται!!!"

Όταν φεύγει η μέρα....

Λένε πως όταν φεύγει η μέρα δυο άγγελοι κρυφά σ' ακολουθούν!!!

Όταν φεύγει η μέρα εγώ ταξιδεύω, βλέπω όλα τα φώτα να σβήνουν και να μένει ανοιχτό το δικό μου. Δυο φίλες μου μόλις έφυγαν από το σπίτι και πήγαν να σβήσουν τη μέρα τους η μία στην αγκαλιά της άλλης! 

Ο κολλητός μου θα σβήσει τη μέρα του ή χωρισμένος ή κάνοντας παθιασμένο σεξ με τον φίλο του. Η κοπέλα μου έσβησε τη μέρα της φτιάχνοντας μία λεμονόπιτα και εγώ... Εγώ σβήνω τη μέρα μου γράφοντας! Που και που κάνω μικρές παύσεις κοιτώντας τον πλαϊνό μου τοίχο και φαντάζομαι να υπάρχει ένα παράθυρο που θα δείχνει κόσμο έξω, τι κάνει ο κάθε ένας μας τώρα που η μέρα φεύγει!

Αλλά ξέρω ότι όταν όλα τα φώτα σβήσουν, όποιοι και αν είμαστε, gay, straight, by, queer, σε όποια αγκαλιά και αν βρισκόμαστε, όποια ανάσα και αν ζεσταίνει τον λαιμό μας, όποια καρδιά και αν ακούγεται να χτυπάει ρυθμικά δίπλα μας,  μόνο τις δικές μας σκέψεις θα ακούμε λίγο πριν κοιμηθούμε! 

Υπάρχει μία φωνή που είτε θα φωνάζει, είτε θα ψιθυρίζει! Είτε θα ακούγεται σαν τη φωνή μας, είτε θα παίρνει τη μορφή ενός άλλου. Είναι η φωνή που μας θυμίζει τα όνειρά μας, τις ευχές μας, τις ανησυχίες μας, τα άγχη μας, τους φόβους μας, τα βήματα της μέρας μας. Είναι αυτή που μας υπενθυμίζει τα σημαντικά και τα ασήμαντα, είναι αυτή που μας κυνηγάει να την ακούσουμε ή αυτή που συναντάμε μπροστά μας να μας δίνει το χέρι και να μας λέει "Μπράβο!"

Και αυτή η φωνή είναι που θα πρέπει να μας πει "καληνύχτα" για να κοιμηθούμε!

"Νέα, γυναίκα, λεσβία.... ψάχνεται!!!"

I wish you were here....

Στατιστικά 2 στις 3 λεσβίες έχουν ζήσει στη διάρκεια της ζωής τους τουλάχιστον μία εξ αποστάσεως σχέση! Εγώ τη ζω εδώ και δύο χρόνια περίπου και βιώνω όλες τις δυσκολίες και τους συμβιβασμούς που πρέπει να γίνουν. Όσο περνάει όμως ο καιρός συνειδητοποιώ ότι  το περίεργο με την απόσταση είναι ότι δεν είναι μόνο χιλιομετρική! Και θυμάμαι μία ιστορία του Mahatma Gandhi που μου διηγήθηκαν κάποτε:

Μια μέρα, ένας σοφός Ινδός έκανε την παρακάτω ερώτηση στους μαθητές του:

-"Γιατί οι άνθρωποι ουρλιάζουν όταν εξοργίζονται;"

-"Γιατί χάνουν την ηρεμία τους" απάντησε ο ένας.

-"Μα γιατί πρέπει να ξεφωνίζουν παρότι ο άλλος βρίσκεται δίπλα τους;" ξαναρωτά ο σοφός.

-"Ξεφωνίζουμε, όταν θέλουμε να μας ακούσει ο άλλος" είπε ένας άλλος μαθητής.

Και ο δάσκαλος επανήλθε στην ερώτηση:

"Μα τότε δεν είναι δυνατόν να του μιλήσει με χαμηλή φωνή; "

Διάφορες απαντήσεις δόθηκαν αλλά καμιά δεν ικανοποίησε τον δάσκαλο.

"Ξέρετε γιατί ουρλιάζουμε κυριολεκτικά όταν είμαστε θυμωμένοι;

Γιατί όταν θυμώνουν δυο άνθρωποι, οι καρδιές τους απομακρύνονται πολύ...

Και για να μπορέσει ο ένας να ακούσει τον άλλο θα πρέπει να φωνάξει δυνατά για να καλύψει την απόσταση...

Όσο πιο οργισμένοι είναι, τόσο πιο δυνατά θα πρέπει να φωνάξουν για ν' ακουστούν.

Ενώ αντίθετα τι συμβαίνει όταν είναι ερωτευμένοι;

Δεν έχουν ανάγκη να ξεφωνήσουν! Κάθε άλλο, μιλούν σιγανά και τρυφερά...

Γιατί; Επειδή οι καρδιές τους είναι πολύ πολύ κοντά. Η απόσταση μεταξύ τους είναι ελάχιστη. Μερικές φορές είναι τόσο κοντά που δεν χρειάζεται ούτε καν να μιλήσουν, παρά μονάχα ψιθυρίζουν.

 

Και όταν η αγάπη τους είναι πολύ δυνατή δεν είναι αναγκαίο ούτε καν να μιλήσουν, τους αρκεί να κοιταχθούν. 

 

Οι μεγάλες αποστάσεις χωρίζουν τους ανθρώπους. Όμως τα δυνατά αισθήματα τους ενώνουν.

Το δυσκολότερο ταξίδι είναι αυτό που κάνουμε για να συναντήσουμε την ψυχή ενός άλλου ατόμου....

...το μόνο που χρειάζεται είναι ο κατάλληλος συνταξιδιώτης για να το πραγματοποιήσουμε!

"Νέα, γυναίκα, λεσβία.... ψάχνεται!!!"

Και όμως είναι ακόμη εκεί!!!

Χτες βράδυ μίλαγα με μία φίλη μου όπου την άκουσα για ακόμη μία φορά να λέει πόσο δεν αντέχει μία δική της φίλη. Άκουσα για ακόμη ένα βράδυ όλους τους χαρακτηρισμούς που της κόσμησε, την κλασσική πλέον ατάκα ότι η "γκόμενα είναι Σάικο" και το γνωστό και μη εξαιρετέο "δε θα ξανασηκώσω το τηλέφωνο όταν με πάρει"! Μα αυτή δεν είναι που διατηρεί τη συγκεκριμένη σχέση;; Θα ήταν εύκολο να την κρίνω, αν είχα πάθει επιλεκτική αμνησία στη δική μου συμπεριφορά σε παρόμοιες καταστάσεις.

Όλοι μας έχουμε βρεθεί στη θέση της, να πιστεύουμε δηλαδή ότι σχετιζόμαστε με άτομα που δε μας ταιριάζουν! Όταν αντιλαμβανόμαστε τα περίεργα βλέμματα των γύρω μας που κοιτάνε την butch φίλη μας και αμέσως μετά εμάς. Ή όταν γνωρίζουμε την "ξέρω τα πάντα (με τη βοήθεια του Google)" κοπέλα της κολλητής μας ή την "η μουσική φτάνει μέχρι τον Καρά" λεσβία που μας την πέφτει στο chat! Έχουμε προσπαθήσει πολλές φορές να απομακρυνθούμε από κοντά τους, ή έχουμε προσπαθήσει να τους αλλάξουμε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Και όμως συνεχίζουμε να είμαστε μαζί τους ή συνεχίζουν να έρχονται κοντά μας.

Αυτό που μέσα στον εκνευρισμό της δεν ανέφερε η φίλη μου είναι ότι κάθε βράδυ, θα λάβει ένα μήνυμα που της λέει "Καληνύχτα", και όταν ξυπνάει το πρωί βρίσκει άλλο ένα που της εύχεται "Καλημέρα"! Ότι κάθε φορά που θα έχει ένα πρόβλημα αυτή θα απαντήσει στο τηλέφωνο και θα αφιερώσει τον χρόνο της για να την ακούσει και να της πει ότι "όλα θα πάνε καλά". Ότι πάντα χρειάζεται κάποιος να της ψάξει γρήγορα στο ίντερνετ πού είναι αυτή η πειραματική σκηνή με τους δύο ηθοποιούς που θα παίξουν όλον τον Σαίξπηρ σε ένα βράδυ, και στην τελική ο Καράς έχει πει τραγουδάρες!! 

Στη ζωή συναντάμε συντρόφους και δένονται μαζί μας για διάφορους λόγους.

Για να λειτουργήσει όμως, αυτός ο δεσμός δεν πρέπει μόνο να δεχθούμε αυτούς τους ανθρώπους στη ζωή μας, αλλά να τους δεχθούμε και για αυτό που είναι!!!

Κάποιες φορές μας βρίσκουν αυτοί και όσο και αν προσπαθούμε στην αρχή να τους απομακρύνουμε βρίσκουν τον τρόπο να μπαίνουν στη ζωή μας ...

...ώσπου στο τέλος συνειδητοποιούμε πόσο τους χρειαζόμαστε!

 

"Νέα, γυναίκα, λεσβία.... ψάχνεται!!!"

Το ένα....

Πώς μπορεί το ένα να είναι τόσο δυνατό;

Υπάρχει κάπου γραμμένη μία ιστορία ενός Ινδιάνου αρχηγού. Αυτός επέλεξε για γυναίκα του την Red Rose. Πριν παντρευτούν ο Αρχηγός μίλησε στην μέλλουσα γυναίκα του και την προειδοποίησε ότι το μόνο που δε θα ανεχτεί από αυτήν είναι να ανακατευθεί σε θέματα αρχηγίας της φυλής. Μόλις γίνει αυτό θα έχει δικαίωμα να πάρει μόνο ένα πράγμα μέσα από τη σκηνή και μετά θα φύγει. Η γυναίκα συμφώνησε και λίγες μέρες μετά έγινε η τελετή της ένωσής τους. Ένα πρωινό η γυναίκα είδε λίγο έξω από τη σκηνή δυό άντρες να μαλώνουν για ένα τσεκούρι. Η γυναίκα ήξερε ότι το τσεκούρι άνηκε στον πρώτο άντρα και ότι ο δεύτερος το διεκδικούσε άδικα. Πλησίασε λοιπόν τους δύο άντρες και εκείνοι της έδειξαν το σεβασμό που αρμόζει στη γυναίκα του αρχηγού. Τους ρώτησε τι συνέβη και μίλησε ο πρώτος "Αυτό το τσεκούρι είναι δικό μου", "Όχι, δικό μου είναι!" απάντησε αμέσως ο δεύτερος. Η γυναίκα έδωσε το τσεκούρι στον ιδιοκτήτη του και τους έστειλε πίσω στις δουλειές τους. Όταν το έμαθε αυτό ο Αρχηγός πήγε έξαλλος στη σκηνή, να την βρει και να της ζητήσεις τον λόγο. "Σου είχα πει ότι τη στιγμή που θα ασχοληθείς με θέματα της φυλής θα φύγεις. Αυτό κάνε λοιπόν". Η γυναίκα ζήτησε μία χάρη: να πιουν μαζί ένα φλιτζάνι τσάι και μετά θα έφευγε. "Αρχηγέ μου είπες ότι μπορώ να πάρω μαζί μου ένα πράγμα. Μπορώ να πάρω όποιο πράγμα θέλω;" ρώτησε η γυναίκα καθώς έπιναν. "Ναι" απάντησε ο αρχηγός και λίγο μετά λιποθύμησε. Όταν ξύπνησε δεν αναγνώριζε τη σκηνή που βρισκόταν, αλλά αναγνώρισε τη γυναίκα του. Της φώναξε με ποιο δικαίωμα τον πήρε από τη σκηνή του, πως τον νάρκωσε και πού τον πήγε. Η γυναίκα απάντησε " Αρχηγέ, μου είπες ότι μπορώ να πάρω ένα πράγμα από τη σκηνή, όποιο ήθελα και αυτό έκανα. Πήρα εσένα επειδή εσένα θέλω μόνο, και τώρα είμαστε στη σκηνή μου!". Ο Αρχηγός μετά από αυτό παραιτήθηκε από τη θέση του Αρχηγού της φυλής και υποκλίθηκε στην ανωτερότητα του πνεύματος της γυναίκας του.

Ο κομήτης του Halley επισκέπτεται την Γη κάθε 76 έτη. Όσος δηλαδή είναι περίπου και ο μέσος όρος ηλικίας των κατοίκων αυτού του πλανήτη. Αυτό ουσιαστικά σημαίνει ότι κάποιοι μπορεί να μην τον δουν και καθόλου. Ή να τον έχουν δει μόλις γεννήθηκαν και να ξαναπεράσει τη στιγμή που θα πεθαίνουν, οπότε θα είναι σαν να μην τον έχουν δει ποτέ, αλλά κάποιοι θα τον δουν έστω για μία μοναδική στιγμή!

Υπάρχουν κάποια είδη πεταλούδας που ζούνε μόνο για μία ημέρα!!! Γεννιούνται και σέρνονται στο χώμα σαν κάμπιες, κρύβονται μέσα σε ένα κουκούλι για αμέτρητες ώρες περνώντας μέσα από τον επώδυνο αγώνα της μεταμόρφωσης για να πετάξουν έξω ελεύθερες και ολοκληρωμένες μόνο για μία μέρα... και μετά να πεθάνουν! 

 Ένα είδος πιγκουίνου ζει για να ζευγαρώσει μόνο μία φορά, να βρει το ταίρι του και να ολοκληρωθεί για μία φορά! Μόνο μία, και για αυτή τη φορά είναι έτοιμος να θυσιάσει την ίδια του τη ζωή!

Αυτό το Ένα! Από εκεί ξεκινάμε, και όταν αυτό κατακτηθεί, μπορούμε να φτάσουμε στο άπειρο!



Στη ζωή ό,τι είναι ένα μοναδικό, είναι και σπάνιο, και ό,τι είναι σπάνιο είναι και πολύτιμο! Και τα πολύτιμα πράγματα πρέπει να τα φυλάμε, επειδή είναι ο θησαυρός μας! Υπάρχουν πράγματα που θα έχουμε την ευκαιρία να ζήσουμε μόνο μία φορά, να τα αγγίξουμε, να τα δούμε, να τα γευτούμε, να τα βιώσουμε.

Ένα χαμόγελο, ένα δάκρυ, ένα φιλί, ένα "Σ ' αγαπω".... 

....για να είναι μοναδικό, άρα και πολύτιμο!

"...Έπειτα πρόσθεσε:
- Πήγαινε να ξαναδείς τα τριαντάφυλλα.
Θα καταλάβεις πως το δικό σου είναι μοναδικό στον κόσμο.
Θα ξανάρθεις να με αποχαιρετήσεις και θα σου χαρίσω ένα μυστικό.
Ο μικρός πρίγκιπας πήγε να ξαναδεί τα τριαντάφυλλα.
- Δε μοιάζετε καθόλου με το δικό μου τριαντάφυλλο, δεν είσαστε τίποτα ακόμα, τους είπε.
Κανείς δε σας έχει εξημερώσει και δεν έχετε εξημερώσει κανέναν.
Είσαστε όπως ήταν η αλεπού μου. Μια αλεπού ίδια μ’ άλλες εκατό χιλιάδες. Γίναμε όμως φίλοι και τώρα είναι μοναδική στον κόσμο.

Και τα τριαντάφυλλα στέκονταν θιγμένα.
- Είσαστε όμορφα, όμως είσαστε άδεια, τους είπε ακόμα.
Δεν πεθαίνει κανείς για σας.
Βέβαια, και το δικό μου τριαντάφυλλο ένας απλός περαστικός θα έλεγε πως σας μοιάζει.
Όμως εκείνο μόνο του έχει περισσότερη σημασία απ’ όλα εσάς, αφού εκείνο είναι που πότισα.
Αφού εκείνο έβαλα κάτω απ’ τη γυάλα.
Αφού εκείνο προστάτεψα με το παραβάν. Αφού σ’ εκείνο σκότωσα τις κάμπιες (εκτός από δυο τρεις που άφησα για να γίνουν πεταλούδες).
Αφού εκείνο άκουσα να παραπονιέται ή να κομπάζει ή κάποιες φορές ακόμα να σωπαίνει.
Αφού είναι το τριαντάφυλλό μου.
Και ξαναγύρισε στην αλεπού:
- Αντίο, είπε…

- Αντίο, είπε η αλεπού. Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία τα μάτια δεν τη βλέπουν.
- Την ουσία τα μάτια δεν τη βλέπουν, επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας για να το θυμάται.
- Είναι ο χρόνος που ξόδεψες για το τριαντάφυλλό σου που το κάνει τόσο σημαντικό.
- Είναι ο χρόνος που ξόδεψα για το τριαντάφυλλό μου… είπε ο μικρός πρίγκιπας για να το θυμάται...."

 

"Νέα, γυναίκα, λεσβία.... ψάχνεται!!!"